Warszawski „Przyjaciel Dzieci” (1861-1915)
ScriptoriumRok wydania: 2025
ISBN: 978-83-963628-1-0
Oprawa: miękka
Ilość stron: 308
Wymiary: 170 x 240
Dostępność: Na półce
90.00 zł
Ze Wstępu...
Warszawski „Przyjaciel Dzieci”, redagowany w ciągu 54 lat swej egzystencji przez ośmiu redaktorów naczelnych (odciskających osobiście bardzo wyraźne piętno na kształcie i zawartości tygodnika lub niekiedy tylko nominalnych i wyręczających się zespołem), założony został w bardzo już schyłkowej fazie romantyzmu, przetrwał pozytywizm i modernizm a zakończył swoją historię już w okresie I wojny światowej – nie można go jednak utożsamić jednoznacznie z żadną z epok naszej kultury ani żadnym prądem literacko-artystycznym, choć wydaje się, że najbliższy był założeniom pozytywistycznym, w tejże fazie osiągając zresztą czas swojej świetności i bezwzględnej dominacji na rynku polskich pism dla dzieci. Nie ulega jednak wątpliwości, iż pozostawał jednym z najważniejszych i najpoważniejszych periodyków tego typu w XIX wieku i zachował swoją znaczącą – choć już nie pierwszoplanową i podlegającą krytyce – pozycję także w początkach wieku XX.
[…]
Autor postawił sobie za cel możliwie dokładną rekonstrukcję dziejów pisma oraz stosunkowo obszerną charakterystykę jego zawartości tekstowej , posługując się metodologią prasoznawczą (ze szczególnym uwzględnieniem ustaleń ilościowych w odniesieniu do poszczególnych kategorii publikacji), literaturoznawczą, starając się jednocześnie umieścić tygodnik w szerszym kontekście przemian czasopiśmiennictwa na ziemiach polskich, ze szczególnym uwzględnieniem pism i twórczości dla dzieci. Brak kompetencji piszącego niestety nie pozwolił jednak na – zasługujące z pewnością na uwagę – przedstawienie ewolucji szaty graficznej i typografii pisma; kwestie te sygnalizowano jedynie szczątkowo.
Warszawski „Przyjaciel Dzieci”, redagowany w ciągu 54 lat swej egzystencji przez ośmiu redaktorów naczelnych (odciskających osobiście bardzo wyraźne piętno na kształcie i zawartości tygodnika lub niekiedy tylko nominalnych i wyręczających się zespołem), założony został w bardzo już schyłkowej fazie romantyzmu, przetrwał pozytywizm i modernizm a zakończył swoją historię już w okresie I wojny światowej – nie można go jednak utożsamić jednoznacznie z żadną z epok naszej kultury ani żadnym prądem literacko-artystycznym, choć wydaje się, że najbliższy był założeniom pozytywistycznym, w tejże fazie osiągając zresztą czas swojej świetności i bezwzględnej dominacji na rynku polskich pism dla dzieci. Nie ulega jednak wątpliwości, iż pozostawał jednym z najważniejszych i najpoważniejszych periodyków tego typu w XIX wieku i zachował swoją znaczącą – choć już nie pierwszoplanową i podlegającą krytyce – pozycję także w początkach wieku XX.
[…]
Autor postawił sobie za cel możliwie dokładną rekonstrukcję dziejów pisma oraz stosunkowo obszerną charakterystykę jego zawartości tekstowej , posługując się metodologią prasoznawczą (ze szczególnym uwzględnieniem ustaleń ilościowych w odniesieniu do poszczególnych kategorii publikacji), literaturoznawczą, starając się jednocześnie umieścić tygodnik w szerszym kontekście przemian czasopiśmiennictwa na ziemiach polskich, ze szczególnym uwzględnieniem pism i twórczości dla dzieci. Brak kompetencji piszącego niestety nie pozwolił jednak na – zasługujące z pewnością na uwagę – przedstawienie ewolucji szaty graficznej i typografii pisma; kwestie te sygnalizowano jedynie szczątkowo.
Klienci, którzy oglądali tą książkę oglądali także:
