Pierwsze wojny Republiki Rzymskiej 508-474 p.n.e.
InforteditionsRok wydania: 2026
Seria: Bitwy/Taktyka
ISBN: 978-83-68461-61-9
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Ilość stron: 5
Wymiary: 145 x 205
Tom: #202
Dostępność: Na półce
63.00 zł
O książce:
Oddana do rąk Czytelników niniejsza książka opowiada o pierwszych wojnach toczonych przez Republikę Rzymską w latach 508-474 p.n.e. ze swoimi sąsiadami, którzy zamieszkiwali tereny położone bardzo blisko samego miasta Rzym, czyli z takimi ludami jak Sabini, Wolskowie, Ekwowie, a przede wszystkim Latynowie i Etruskowie. Rzym po upadku monarchii stracił większość swoich terytoriów i praktycznie skurczył się do samego miasta otoczonego murami serwiańskimi i najbliższej okolicy, oraz odizolowanymi punktami osadniczymi znajdującymi się na terytorium Latynów, Wolsków i Sabinów, stanowiącymi ich kolonie, gdzie zamieszkiwali osadnicy rzymscy.
Były to czasy pełne przekształceń, politycznych, społecznych, gospodarczych, a także myśli wojskowej. Rzymianie w tym okresie ścierali się z ludami równymi sobie pod względem militarnym, raz odnosząc zwycięstwa, a raz ponosząc sromotne porażki.
Stopniowo zdobyli jednak przewagę nad tymi ludami i stale zwiększali swoje terytorium, przyłączając na początku sąsiednie wioski, a później miasta i finalnie całe państwa. Proces ten był bardzo powolny i trwał kilkaset lat. Niniejsza książka opowiada o początkowej jego fazie, czyli o około pierwszych trzydziestu latach istnienia Republiki, kiedy Rzymianie nie posiadali jeszcze świadomości imperialnej i byli targani wewnętrznymi konfliktami.
Inni bohaterowie niniejszej historii, czyli Etruskowie, powoli tracili swoją pozycję hegemona w Italii. Ludy sabelsko-umbryjskie, do których należeli Sabini, Ekwowie, Wolskowie i Hernikowie, na przełomie VI i V wieku z wyjątkiem tego pierwszego ludu rozpoczęły ekspansję w kierunku centrum Lacjum z powodu przeludnienia swoich dotychczasowych terenów, zwyczajowo organizując coroczne, uświęcone wyprawy na swoich sąsiadów w celu zdobycia łupów...
Oddana do rąk Czytelników niniejsza książka opowiada o pierwszych wojnach toczonych przez Republikę Rzymską w latach 508-474 p.n.e. ze swoimi sąsiadami, którzy zamieszkiwali tereny położone bardzo blisko samego miasta Rzym, czyli z takimi ludami jak Sabini, Wolskowie, Ekwowie, a przede wszystkim Latynowie i Etruskowie. Rzym po upadku monarchii stracił większość swoich terytoriów i praktycznie skurczył się do samego miasta otoczonego murami serwiańskimi i najbliższej okolicy, oraz odizolowanymi punktami osadniczymi znajdującymi się na terytorium Latynów, Wolsków i Sabinów, stanowiącymi ich kolonie, gdzie zamieszkiwali osadnicy rzymscy.
Były to czasy pełne przekształceń, politycznych, społecznych, gospodarczych, a także myśli wojskowej. Rzymianie w tym okresie ścierali się z ludami równymi sobie pod względem militarnym, raz odnosząc zwycięstwa, a raz ponosząc sromotne porażki.
Stopniowo zdobyli jednak przewagę nad tymi ludami i stale zwiększali swoje terytorium, przyłączając na początku sąsiednie wioski, a później miasta i finalnie całe państwa. Proces ten był bardzo powolny i trwał kilkaset lat. Niniejsza książka opowiada o początkowej jego fazie, czyli o około pierwszych trzydziestu latach istnienia Republiki, kiedy Rzymianie nie posiadali jeszcze świadomości imperialnej i byli targani wewnętrznymi konfliktami.
Inni bohaterowie niniejszej historii, czyli Etruskowie, powoli tracili swoją pozycję hegemona w Italii. Ludy sabelsko-umbryjskie, do których należeli Sabini, Ekwowie, Wolskowie i Hernikowie, na przełomie VI i V wieku z wyjątkiem tego pierwszego ludu rozpoczęły ekspansję w kierunku centrum Lacjum z powodu przeludnienia swoich dotychczasowych terenów, zwyczajowo organizując coroczne, uświęcone wyprawy na swoich sąsiadów w celu zdobycia łupów...
Klienci, którzy oglądali tą książkę oglądali także:
